BOOGIE WOOGIE — sposób |
|
BOOGIE WOOGIE - sposób interpretacji bluesa na fortepianie, który rozwinął się w drugiej połowie lat dwudziestych XX wieku w Chicago i jego okolicach. Kierunek ten charakteryzuje się tym, że lewa ręka pianisty gra powtarzające się figury basowe, podczas gdy prawa improwizuje i gra temat podstawowy. Jest to na ogół forma szybsza n«i blues, bardziej rytmiczna a równocześnie lepiej nadająca się do tańca. Dlatego też boogie woogie często gościło na parkietach tanecznych lat 30-tych i 40-tych. Powstała wówczas nieco zwulgaryzowana, orkiestrowa, odmiana tego stylu. Boogie woogie można także • uznać za jeden z elementów, które złożyły się na powstanie rock and roiła. Najsłynniejsi pianiści boogie woogie to: Pinetop Smith, Jimmy Yancey, Pete Johnson, Meade Lux Lewis, Albert Ammons. W formie orkiestrowej styl ten wykorzystywany był także w ; nagraniach big bandów Counta Basiego, Benny Goodmana, Lionela Hamptona, Tommy Dorseya i Gene Krupy, W późniejszym okresie rozwoju, gdy stał się formą bardziej komercyjną, mistrzami tego kierunku byli między innymi tacy pianiści jak Earl Hiñes i James P. Johnson, oraz wokaliści - Joe Turner, Jimmy Rushing. Dziś boogie woogie należy rozpatrywać jedynie jako historyczną formę jazzu, coraz rzadziej bowiem spotyka się pianistów grających w tym stylu, a we współczesnych orkiestrach jazzowo-tanecznych kierunek ten odnaleźć można jedynie w big bandach Woody Hermana czy Lionela Hamptona. karmy suche dla psów | zupa serowa | |